W weekend odwiedziłem Czas na Przygodę i testowałem „The Watch”. To militarno-feministyczny system z rodziny PbTA.
O co tutaj chodzi? W olbrzymim skrócie na nasz lud napadł Cień. Cień potrafi odbierać ludziom rozum, popychać ich do zbrodni i przeciągać na swoją stronę – a najbardziej podatni na jego złowrogi wpływ są mężczyźni. Do obrony granic ustanowiono więc nową formację. Gracze wcielają się w członkinie tytułowej straży – bez wyjątku kobiety i osoby niebinarne.
Chciałbym się z wami podzielić refleksją, która naszła mnie przy okazji wymyślania dedeczkowego lochu. Przy okazji też pokazać kawałek swojego procesu projektowania.
Wrzesień 2019
Żeby mieć o czym tutaj pisać, człowiek musi sobie wymyślać jakieś wspomagacze, np. cykle. Tak więc chciałbym odpalić cykl „z książki na stół”, w którym krótko omawiam przeczytane w miesiącu książki pod kontem, jakie RPG-owe inspiracje można z nich wyciągnąć.
3 lata poza temu bylem zupełnie poza hobby. Mój erpegowy odwyk trwał ładnych parę lat i nic nie zapowiadało, że to się zmieni. Winny wolty jest rzecz jasna facebook. Na skutek szaleństwa któregoś z algorytmów wyświetlił mi, że jeden z moich niewidzianych od dawna znajomych będzie prowadził sesje w ramach Czas na Przygodę. Poszedłem i znów wsiąkłem.
Jednym z powodów, dla których gram w erpeżki jest możliwość przeżycia rzeczy, z którymi raczej nie mamy szans zetknąć się na co dzień. Kosmiczne abordaże, kapłani starszych bogów, smoki itd. Idąc dalej tym tropem, traktuje konwenty jako okazję do spotkania się z grami, w które nie mam szansy zagrać na w domu.
Mój scenariusz „Odkupienie” wygrał tegoroczną edycję Quentina. Nie wiem, czy bardziej jestem dumny, czy zdziwiony. Przed Coperniconem uważałem, że mam szanse na wyróżnienie. Naprawdę nie myślałem, że wygram z tak doskonałymi rywalami. Wszystkie prace były naprawdę świetne. Każda z nich zasługuję na przeczytanie.
Z okazji Konkurs Quentin razem z Naked Female Giant zrobiliśmy coś takiego.
Podsumowując: W tej edycji żeńskie postacie stanowią tylko 27% bohaterów niezależnych. Słabo trochę.
Jadę do Torunia! Zeszłoroczna edycja urzekła mnie tak bardzo, że i tak chciałem jechać. A zaangażowanie w konkurs Quentin tylko utwierdziło mnie w tym zamiarze. Copernicon 2019 jest wyjątkowy m.in. dlatego, że widać, że miasto nim żyje. Przez to, że jest rozrzucony po różnych punktach starówki, Człowiek idzie ulicą i czuje, że fantastyka opanowało to miasto. Co chwilę spotka kogoś znajomego albo minię cosplayerów, albo gigantycznego pusheena. Przestrzeń festiwalowa przenika się z miejską.
Na Quentina 2019 przyszło 17 prac. Sporo, ale bez szaleństw. Mam wrażenie, że częściowo odpowiada za to brak kampanii promocyjnej. Czyżby po wyjątkowo obfitym 2018 kapituła przestraszyła się klęski urodzaju?
Odkupienie
#quentin2019 14/17
Dzisiaj recenzji nie będzie. Z oczywistego powodu – to ja napisałem Odkupienie. Dzisiaj to Wy mnie receujecie a mi pozostaje mi napisać making of.
Roger Zelazny to chyba mój ulubiony pisarz. Jego opowiadanie „Ta śmiertelna góra”* było jądrem kondensacji, wokół którego formował się ten scenariusz. Jeżeli go nie znasz, rzuć natychmiast wszystko, co robisz i przeczytaj to kawał dobrej literatury. Spoilers ahead.
Oparte na WordPress & Theme by Anders Norén
